concentreren

Vandaag kijk ik in mijn "golden box",

in die doos bewaar ik sinds januari korte tekstjes,spreuken en citaten, overdenkingen, bemoedigingen,bijbelverzen die me aangezet hebben tot ..of een antwoord zijn van God op mijn gebed, kaartjes die me dierbaar zijn, zegeningen, kortom veel kleine papiertjes met voor mij wel waardevolle gedachten.

Mijn oog valt niet zomaar op een tekstje dat ik eind april heb gepost.

"Als gelovigen dienen we ons niet te concentreren op onze eigendunk of op trots vanwege onze capaciteiten, prestaties of ons uiterlijk voorkomen, maar veeleer op onze waardigheid als mens en de waarde die God in ons ziet door de lens van Zijn Woord."

Voor mezelf moet ik belijden dat dit jarenlang een van mijn hoofdgedachten was.

Hoeveel dagen heb ik niet gevuld met het overdenken en voldoen aan een goed voorkomen, hoeveel lange uren gevuld met het presteren van goede daden, met het bezig zijn geliefd en belangrijk gevonden te worden.

En weet je, door op die manier te denken en leven heb ik God enorm bedroefd, ben ik diep in mijn hart jaren depressief geweest en niet het kind geweest dat mijn Hemelse papa wou dat ik was.

Elke dag opnieuw put ik een enorme kracht uit het feit te mogen weten dat ik gekocht en betaald ben door Zijn bloed.

God heeft ons lief, zonder voorwaarden.

Hij houdt van ons, zelfs met al onze fouten.

Hij houdt van ons met een oneindige liefde en niets kan ons ooit van Zijn liefde scheiden.

Hij hield zoveel van ons, dat Hij voor ons is gestorven.

In deze grote liefde van God kunnen we pas echt onze waarde vinden.

Juist Zijn liefde is overweldigend,

geen vrijbrief om verder achter Hem aan te sukkelen maar om als we fout zijn te belijden en berouw te hebben en opnieuw op te staan en Hem te volgen.

Dat is en blijft Zijn doel voor ons leven. Hem te volgen in alles wat ik doe.

"Welnu, dit zegt de Heer, die jou schiep, Jakob, die jou vormde, Israël:

wees niet bang, want Ik zal je vrijkopen, Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij!

Moet je door het water gaan- Ik ben bij je; of door rivieren- je wordt niet meegesleurd.

Moet je door vuur gaan- het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien.

Want Ik, de Heer, ben je God, de Heilige van Israël, je Redder.

Voor jou geef Ik Egypte als losgeld, Nubië en Seba ruil Ik in tegen jou.

Jij bent zo kostbaar in mijn ogen,

zo waardevol, en Ik houd zo veel van je dat ik de mensheid geef in ruil voor jou,

ja alle volken om jou te behouden." uit Jesaja 43:1-4

Jesaja schreef Gods woorden in de eerste plaats voor het volk Israël maar hier kan je toch zien hoe God Zijn eigendom (jij en ik) bijstaat en beschermt door alles heen.

Mag deze gedachte je vandaag bemoedigen, je hoop zijn voor nu en de toekomst!

glimpje

Ik probeer op heel veel plaatsen God te ontdekken, vooral als ik onderweg ben, in de auto, op de fiets ....
Mijn gedachten gaan naar Hem uit als ik de bus mis of als ze bij de kassa een onmenselijke lange rij hebben staan.
Ik zoek God in de lege straatjes van Brugge of in de donkere, duistere steegjes van Gent.
Ik wacht op zijn zegen als ik 's avonds laat nog een pizza eet.
Tijdens lange autoritten ga ik naar Hem verlangen.
Het is niet zo moeilijk om zijn heerlijkheid te zien als je op warme, gezellige plaatsen bent, zoals in de kerk of op conferenties.
Maar ik verlang er juist naar om Zijn tegenwoordigheid te ervaren, Zijn nabijheid te voelen en Zijn hand te zien als ik onderweg ben.
Overweldigd door de schoonheid van Zijn schepping of verwonderd om de mensenmassa die je dezer dagen in het B-park vind.
Het begon allemaal met een simpel gebed uit Efeze 1:17-18 " Moge de God van onze Heer Jezus Christus, de vader van alle luister, u een geest van inzicht schenken in wat geopenbaard is, opdat u hem zult kennen. Moge uw hart verlicht worden, zodat u zult zien waarop u hopen mag nu hij u geroepen heeft, hoe rijk de luister is die de heiligen zullen ontvangen."
In mijn gebed vraag ik God vaak om Hem in alles te ontdekken en ik moet zeggen, Hij stelt mij niet teleur.
Er zijn momenten dat Hij mij zo overweldigd dat ik letterlijk en figuurlijk bijna EXPLODEER.
Neem nu deze zomer, na een weekje vakantie op het heerlijke platteland in de Auvergne, trokken we voor een weekje naar het Zwarte Woud.
Toen mijn allerliefste en ongelooflijke knappe, zachtaardige, geduldige en vriendelijke maar ook zeer aantrekkelijke, verstandige en toch bescheiden man en ik de eerste ochtend de tuin ( eerder heuvel) uitliepen, konden we rustig genieten van een wijds uitzicht over de bossen van het Zwarte Woud.
Tot mijn verbazing zag ik links van mij nog hogere bergen ( alhoewel wij ook al op een kleine 1000meter hoogte zaten).
Toen ik dit mooie landschap aanschouwde, de zon die haar stralen deed weerkaatsen op de dikke pakken sneeuw, zilveren pieken die schitterden als sprankelend licht. Mijn éérste (eigenlijk tweede maar dat kan ik mij niet herinneren) ontmoeting met de Zwitserse Alpen.
Ik staarde met open mond en deed mijn zonnebril af om te kijken of ik het niet beter zag zonder.
Integendeel, door het felle licht was mijn beeld met zonnebril zoveel mooier dan dat van mijn ventje zonder bril.
Op dit simpele bankje, werd ik me bewust van de grootheid van God.
Ik zat daar maar te kijken met een enorm verlangen naar God, dromend over de hemel en me afvragend wanneer mijn tijd zou zijn om naar huis te gaan.
Het was de Heer zelf die me antwoordde door Zijn woord waar ik net in las.
"Zijn onzichtbare eigenschappen zijn vanaf de schepping van de wereld zichtbaar in Zijn werken, Zijn eeuwige kracht en goddelijkheid zijn voor het verstand waarneembaar." Rom1:20
Hij opende de ogen van mijn hart voor iets van Zijn heerlijkheid.
Ik weet het, sommigen onder jullie zullen hun hoofd wel schudden en me wijzen op vele gangbare wereldse gedachten.
Anderen, die minder cynisch zijn, glimlachen slechts en zeggen dat ik een prachtig aspect zag van Gods schepping.
Maar ik, ikzelf ben ervan overtuigd dat er meer was, het was heiligheid die verborgen was als een schat.
Slechts een handvol keren sprong mijn ziel zo op om de grootheid van God te prijzen.
God zal zich altijd openbaren door zijn Woord en door het werk van Zijn hand, Hij is een God die niet iets zomaar doet, maar altijd overal een bedoeling mee heeft.
God heeft de aarde bezaaid met tekenen en aanwijzigingen van Zijn tegenwoordigheid en plan, of dat nu de parking van B-park is, de route nationaal in Frankrijk of de Zwitserse Alpen.
Hij wijst ons altijd op wat er na het heden zal volgen.
Eens is Hij gestorven om ons dat te laten zien, je kunt dit lezen in Zijn Woord de Bijbel maar je ziet het ook dagelijks om je heen.
Vraag Hem maar de ogen van je hart te openen.

Jezus, Stralend Licht,

ik kom voor uw aangezicht.

Hier ben ik,

machtig Heer,

ik verlang naar U.

Heiland, Majesteit,

ik kniel voor uw heiligheid.

U alleen, Zoon van God,

ik verlang naar U.

Ik wil graag bij U zijn,

mijn Heer,

want U bent alles voor mij.

U bent mijn God,

mijn hoop en mij kracht,

U geeft mij rust en licht in mijn nacht;

U bent Koning.

Opw 659

Laat je dit weekend overweldigen door Gods Schepping en erken dat Hij Koning is.

Have fun,

abigail

Like rain

Regen druppels vallen naar beneden,
eerst langzaam amper te merken.
Druppels worden groter en groter,
ritmisch verhoogt het tempo waarmee ze vallen.....

Wat een mooi vergelijk met het verlangen naar meer van Gods aanwezigheid in mijn leven.

Like rain

Abba Father, You are faithful;

God of comfort,

Gracious Savior,

I'am here to linger,

Longing just for You;

I confess my heart is weary,

show compassion, Lord,

I'am thirsty,

Open up the heavens,

refresh my heart again?

Let Your presents fall on us like rain;

shower us with living water,

fill this place;

desert places flower once again

Let your present fall on us like rain.

I depend on You completely;

In time of need or time of plenty,

You will never leave me;

You are always near.

Lord, Your goodness tastes like honey,

endeless streams of grace are running,

pouring out new mercy,

washing me with love.

Let Your presence fall on us like rain,

shower us with living water,

fill this place.

Desert places flower once again;

let Your presence fall on us Like Rain.

songtekst van Leann Albrecht

Op een regenachtige dag als vandaag,

vult dit lied mijn hart en ziel.

Elke druppel is een dank je wel aan Hem,

die voor mijn zonde gestorven is.

Regenweer is niet langer nat en/of triest,

maar Pure Genade van God.

Ik wens je een gezegend weekend "LIKE RAIN",

abigail =)

Verkeerde keuze?

God ziet mij nooit aan op basis van mijn goede of slechte keuzes in het leven.
Neen, Hij ziet mij door het bloed van Zijn Zoon, doorheen mijn nieuwe positie in Christus.
Is het dan nog wel nodig dat ik mij druk maak over goede of slechte beslissingen?
Als ik bewust of niet, verkeerde keuzes maak, hebben die dan een effect op Zijn relatie met mij?
"Beinvloeden mijn keuzes de verhouding tussen God & mij?"
ik stel dit nu bewust andersom omdat ik denk dat wij dit vaker omgekeerd doen dan het zo te stellen.
Ik geloof dat het van groot belang is dat we ons dagdagelijks realiseren dat onze relatie tot God er is omdat Hij een relatie met ons wil.
Niet andersom, vanuit onze natuur kunnen wij nooit kiezen voor Hem, het is Zijn Geest die ons daartoe leidt.

"Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad" 1 johannes 4:19; "Er is geen mens rechtvaardig, zelfs niet één, er is geen mens verstandig, er is geen mens dat God zoekt....." lees zelf maar verder in Rom 3:10 vv

Daarom dat het interessant is die vraag andersom te stellen.
Zo zien we duidelijker in dat wij ons in een hulpeloze staat bevinden.
Wij kunnen onszelf niet beveiligen en onze eigen redding bewerken zodat we veilig staan met God.
Het dwingt ons om ons af te vragen dat als wij niets kunnen doen om een relatie met God tot stand te brengen, wat we dan wel kunnen doen om die relatie met Hem te onderhouden?

Volg je nog?

Als ik God niet kan liefhebben totdat Hij mij liefheeft, en ik kan niet gered worden totdat God mij roept, dan vraag ik mij af hoeveel invloed daadwerkelijk van mij uitgaat als het gaat over welke inbreng ik heb in relatie tot Hem?

Hetgeen ik geloof wat de Bijbel me leert is dat God mij uitkiest om Zijn kind te zijn en uitnodigt in eeuwigheid bij Hem te leven.( lees Efeze hfdst 1 maar es na).
Omdat Hij mij uitkoos was het al iets vaststaand dat ik op een gegeven moment in mijn leven zou antwoorden aan Hem.
Dus, hoeveel van mijn eigenste "ik" is eigenlijk betrokken in het onderhouden van die relatie?
Of is het eerder gehoorzaamheid?
Ik denk van wel, en ja, in sommige gevallen is gehoorzaamheid aan Hem geen suggestie van God aan ons maar een gebod.
In het N.T zien we dit vaker als voorbeeld, "Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief..." Johannes 13:34 of " Weest eensgezind" Romeinen 12:16 "Zorg voor elkander" 1 Kor 12:25 ....
Deze voorbeelden zijn niet zomaar suggesties voor ons leven, het is Gods opdracht voor ons.
"Leid een leven dat in overeenstemming is met uw roeping" Efeze 4:1, een natuurlijke stap in het navolgen van Christus is dus gehoorzaamheid aan Zijn Woord.

Onze gehoorzaamheid komt voort uit ons verlangen God te eren en danken, niet uit angst om wat er zou gebeuren als we het niet doen, toch?

"De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst verondersteld straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden." 1Joh 4:18

In het verleden liet ik me vaak leiden door angst, stond ik er weinig tot niet bij stil dat mijn keuzes uit liefde voor Hem zijn om Hem te eren.
Vaak worden we gedreven " te doen voor God" omdat we verlangen naar goedkeuring of omdat we het veilig willen spelen, problemen willen vermijden, etc.
Maar, zijn deze motieven en daden uiting van een liefdevolle relatie? Van een hart vol liefde die God alle dank, lof en eer wil geven?

Ik stel mij vaak de vraag of ik gedreven word een beslissing of keuze te maken uit angst voor Hem?
Uit angst afgewezen, onbegrepen, ongeliefd te zijn.
Of maak ik keuzes die voor de buitenwereld goed zijn, en rebelleert mijn hart tegen Zijn wil?

"....Het gaat niet om wat de mens ziet: de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer kijkt naar het hart" 1 samuel 16:7b.

Wat ben ik God dankbaar dat Hij mij toetst,
dat Hij Zijn Woord gegeven heeft opdat ik de juiste keuzes mag maken, met vallen en opstaan.
Want Hij is vol genade voor mij als ik berouw heb.
Nee, er is nooit een moment dat ik meer kan doen in onze relatie dan Zijn geboden te onderhouden bij dag en bij nacht! De rest is pure genade van Zijn kant uit.

"Heer, laat mij spreken over U,
laat mij U hulde brengen.
Want op vleesoffers stelt U geen prijs,
in brandoffers geen belang.
Berouw is het offer dat U verlangt.
Een gebroken,
een verbrijzeld hart veracht U niet, mijn God."
psalm 52:17-19

U wil ik gehoorzamen,
U alle lof en eer geven.



inspiratie opgedaan op Julie's blog!

over leven uit geloof!

Menselijkerwijs gesproken is haar tijd voorbij. Sarai zou de stammoeder worden van een volk, waar mee God een verbond zou sluiten. Maar Sarai wordt ouder en ouder zonder moeder te worden.
En dan toch blijven hopen dat God Zijn Woord houdt?

"Sarai nu was onvruchtbaar; zij had geen kinderen." Deze mededeling, die de spanning en tragiek van Saraï's leven tekent, is het eerste wat we over haar horen( gen.11:30).
In onze dichtbevolkte in-vitro cultuur is het haast niet in te beelden hoe dramatisch het in die tijd moet geweest zijn als echtpaar om kinderloos te zijn.
Geen nakomelingen hebben stond gelijk aan: geen toekomst hebben.
Dat Saraï onvruchtbaar was had eerder een bizar tintje want God had hun bij herhaling beloofd en hun zelfs een zoon beloofd en hun zelfs een heel land voor hun nageslacht toegezegd:" Talrijk als het zand aan de oever van de zee en de sterren aan de hemel".
Maar na al die jaren had Saraï nog steeds geen kind, wat moet je als gewone sterveling met zo'n tegenstrijdigheid?
Toch, als Paulus in een brief aan de Romeinen uitlegt wat het juist betekend om gerechtvaardigd te worden door het geloof, illustreert hij dat aan de hand van de geschiedenis van Abram en Saraï.

Een kind? Het moet hen als muziek in de oren geklonken hebben: een kind, waar zo naar verlangt werd. Hun nageslacht!
Die belofte hadden ze niet zomaar van de eerste de beste gekregen, maar werd gedaan door de Allerhoogste, God zelf!
Saraï zag aan Abram enthousiasme dat het niet zomaar een belofte was.
Zij leefden dus met Gods belofte, hoe gaat dat dan precies?
Moesten ze alvast beginnen plannen zoals wij druk in de weer gaan als we een baby verwachten, kamertje, kleertjes, speelgoed en niet te vergeten een naam.
Toen ze die belofte kregen zullen ze wel gedacht hebben binnen het jaar ouders te worden. Maar zo ging het dus helemaal niet. Dat voorlopig bestaat uit vele lange jaren verlangen en hopen op.
Paulus schrijft dat Abrahams lichaam was' verstorven' hij was ook al bijna 100jaar e, Saraï moederschoot was gestorven, zij was haar menopauze al lang gepasseerd.
Zeker, haar biologische klok had getikt en getikt en nu was haar tijd voorbij.....definitief/
De feiten zijn helder als je ze zo leest, de realiteit is bikkelhard!
Wat moet je met een belofte die de draak steekt met de nuchtere werkelijkheid.

Wij mensen zijn natuurlijk enorm vindingrijk en hebben zo ons eigen manieren, wij willen graag actie en iets doen, niet passief wachten. Nee, schouders eronder en hup met de geit!

" Here God, ik heb wel een idee, zou het zo ook kunnen? Abraham doet God een voorstel: " mijn knecht Eliëzer zou mijn erfgenaam kunnen zijn...nu het kennelijk niets meer wordt met een eigen kind...( lees genesis 15 maar).
"Nee," zegt de Here God, " een lijfelijke zoon zal je erfgenaam zijn."
En God leidt Abraham naar buiten en wijst hem op de sterren. "Tel de sterren indien gij ze kunt tellen.Zo zal u nageslacht zijn".
Vervolgens komt Saraï met een plan op de proppen( lees genesis 16).
Een draagmoeder, heel begrijpelijk dat dit voor haar dé oplossing zou zijn.
Draagmoederschap was in die tijd dé oplossing, hormonenpreparaten, proefbuisbaby's ...kenden ze niet.
Zo gezegd zo gedaan, uiteraard ontstonden er daardor grote problemen, maar Abraham krijgt een zoon op 86jarige leeftijd!Dus toch die belofte? of toch niet?
Als Abraham 99jaar oud is verschijnt de Here opnieuw aan hemen vernieuwt de belofte, veranderd hun naam en zegt heel expliciet dat hij en Sara een kind zullen krijgen.
Abraham moet erom lachen: Ja, zo zal het gebeuren, opdat heel duidelijk wordt dat dit kind gegeven is, een geschenk, geen mensenwerk. God stelde de retorische vraag:' Zou voor de Here iets te wonderlijk zijn?" De Here bezocht Sara, zoals Hij gezegd had eb de Here deed aan Sara zoals Hij gesproken had en ze werd zwanger.( lees Genesis 21:1-3).
Eén ding weet ik nu zeker, Gods kijk op tijd is toch compleet anders dan onze kijk.
Wij zijn ongeduldig, hebben niet" alle tijd van de wereld", maar God die is de Heer van de tijd en de wereld.
En bovenal leer ik hier dat Hij enorm betrouwbaar is, aan Zijn beloften hoef je niet te twijfelen. Fantastische les.
In de Romeinen brief staat dat" Abraham tegen hoop op hoop geloofde dat hij een vader van vele volken zou worden volgens hetgeen hem gezegd was. En hij heeft opgemerkt dat..( de rauwe werkelijkheid), maar aan de belofte Gods heeft hij niet getwijfeld door ongeloof...nee hij werd versterkt in zijn geloof en gaf God eer in de volle zekerheid, dat Hij bij machte was hetgeen Hij beloofd had ook te volbrengen." lees zelf maar in Romeinen 4:18-23.
Deze geschiedenis geeft ons een realistisch beeld : Abraham en Sara hadden ook hun zwakke momenten, en toch ...ze hielden ondanks alles wat op het tegendeel wees, vast aan Gods Woord en Zijn beloften.
God doet wat Hij beloofd, hoe dan ook!
" Mijn rechtvaardige zal uit geloof leven' staat er in Heb 10:38a, zo is het Gods bedoeling voor ons.
Uit geloof leven geldt in de éérste plaats voor de zekerheid dat ieder die zijn vertrouwen op Jezus Christus steld zich een kind van God mag weten, met een zekere toekomst in deze onzekere wereld!Rom 10:11.
Ik ben gered uit geloof, niet door mijn eigen verdiensten, niet uit werken het is Gods geschenk aan mij!
Geloof steunt niet op een gevoel of op veelbelovende omstandigheden, nee, het steunt op Hem die het beloofd heeft.
Hij doet wat Hij zegt, want zichzelf verloochenen kan Hij niet!
Dat is mijn hoop, mijn levenskracht!
Welke belofte van God zijn de grond onder jouw bestaan?

Als angst je naar de keel vliegt

Het was duidelijk: God zelf had hen geleid toch waren ze in grote moeilijkheden geraakt.
De toekomst leek een groot zwart gat, menselijk gezien was er geen uitweg mogelijk!
En God dan…?
De angst zal Sarai naar de keel gegrepen hebben, ze wist wat er op het spel stond, Abram had haar er op voorbereid en haar een belofte laten doen.
Ze had geen andere keus, het was bittere noodzaak , hongersnood had hen naar Egypte gedreven, met alle gevolgen van dien. Het grootste gevaar op dit moment was hoe gek het ook klinkt haarzelf.
Hoe kon zij zichzelf beschermen, ze was buitengewoon mooi, een ‘beauty’ ze had misschien wel het figuur van een mannequin. Prachtige grote ogen…
Voordat ze Egypte introkken had Abram haar bij zich geroepen en wat hij toen gezegd had bleef maar door haar hoofd spelen ‘…zie toch, ik weet, dat gij een vrouw zijt schoon van uiterlijk. Wanneer de Egyptenaren u zien, zullen ze zeggen: Dit is zijn vrouw; en zij zullen mij doden, en u in leven laten. Zeg toch dat gij mijn zuster zijt,( eigenlijk een halve waarheid, hele leugen want zij was zijn halfzuster) opdat het mij om uwentwil wel ga, en ik om uwentwil in leven moge blijven.’
Nee het bleef niet bij Sarai bange voorgevoelens en angsten: Sarai werd naar het huis van de Farao gehaald, Abram was zijn vrouw kwijt en zij haar man.
Wat een vertwijfeling, waar was God? Hoe kon ze dit ooit nog overleven?
In de bijbel lezen we de geschiedenis van Abram en Sarai: de Here spreekt tot Abram. God roept Abram om uit zijn vertrouwde omgeving te trekken naar een land ‘ dat Ik u zal wijzen’.
Onbekende bestemming, pak je boeltje maar en ga!
Maar de Here geeft hen er een belofte bij:’ Ik zal je zegenen, en uw naam groot maken en gij zult tot een zegen zijn. Ik zal zegenen wie u zegenen en wie u vervloekt zal Ik vervloeken, en met u zullen alle geslachten des aardbodems gezegend worden' (lees genesis 12:1-3).
Ze gaat, kilometers door de woestijn, later gaan ze zuidwaarts richting ‘het land dat Ik zal wijzen’.
Ik vraag me af wat ze gegeten hebben? Hoe ze zich voelde om zomaar haar man te volgen en het leven als nomade leuk te vinden? Tent zetten, opbreken, weer vertrekken ik kan het me niet inbeelden zo te leven.
Zou ze zoveel liefde voor Abram gevoeld hebben dat ze dit deed voor hem?
Zou ze ondertussen ook zijn geloof in God aangenomen hebben als haar geloof en kracht?
Haar man is wat wij noemen een geloofsheld, Fantastisch, toch?
Zouden wij (vrouwen) niet allemaal zo’n man of vriendin willen, een mens met een groot geloof waar je met je wankelmoedigheid veilig tegenaan kunt leunen.
Eerlijk gezegd is dit voor mij geen vreemde gedachte.
Maar de geloofsheld blijkt als het er op aan komt een held op sokken te zijn.
Zijn eigen leven gaat hem boven het welzijn van zijn vrouw. En hij had nog wel zo’n prachtige woorden uit Gods mond gehoord…
Als ik bedenk hoe Sarai zich moet gevoeld hebben, mens, zou ze doodangsten hebben uitgestaan.
Slapeloze nachten en bang om hetgeen haar boven het hoofd hing….of juist niet?
Maar verrassend genoeg verwijst Petrus eeuwen later naar haar als hij (ons) vrouwen oproept om niet alleen met uiterlijkheden bezig te zijn, maar zich vooral te sieren met een innerlijke houding’ die kostbaar is in het oog van God’ ( lees 1 Petrus 3:3-7)
Kostbaar in Gods oog is volgens Petrus als je ‘ op Hem hoopt, goed doet en geen je geen schrik laat aanjagen.’
Zou dit Sarai geheim zijn?
Abram ‘helpt’ God een handje en wat doet Sarai? Weigert ze? Raakt ze in paniek? Is ze zowat verlamd van angst?
NEE, ze hoopt op God! Wat moet ik me daar bij voorstellen?
Is het dan eerder " haar kop in het zand steken" of weg vluchten voor haar naderend onheil, zingt ze ‘blij blij m’n hart al is altijd blij?
De feiten liegen er niet om, ze zit klem, aan alle kanten.
En toch, ze hoopt op GOD!
Misschien bleef ze continue hardop denken aan de belofte van God. Juist dat blijkt ook in mijn leven een grote kracht te zijn, Gods Woord blijven herinneren en geloven, ook voor mijn leven, een paar duizend jaar later.
‘Alleen de God van Abram kan me redden, de God van Abram leeft, Hij alleen is Heer ook voor haar.
Lees maar verder Genesis 12 en dan zie je hoe God op treedt!
Vaak dacht ik vroeger dat mij nooit vreselijke dingen konden overkomen, ik was immers kind van God?
Als ik zou bidden zou God mij beschermen, maar hoe meer ik in de Bijbel lees, hoe meer ik besef dat Gods kinderen ook te maken krijgen met de broosheid van het leven.
Maar in zorgen, in moeilijke omstandigheden, zelfs net als Sarai in een harem….mogen we weten dat IK BEN bij ons is.
Ik las een keer dat er 365 keer in de Bijbel staat ‘Vrees niet’. K’Zou haast zeggen voor elke dag dus zeker één keer. God heeft ons in de bijbel op veel plaatsen de verzekering dat Hij bij ons is.
Jezus bevestigd dat op het einde van Zijn leven( Mat 28:20) en voegt er nog iets prachtig aan toe: ‘ En zie, Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding der wereld’.
Al de dagen van mijn leven, al de dagen van jouw leven, Hij is bij ieder van ons.
Is dat geen prachtige belofte?
Vandaag leerde God mij, doe als Sarai, hoop op MIJ want IK BEN altijd bij je.

Als mensen ons teleurstellen

Ze zijn al een poosje getrouwd als ze beginnen aan een geloofavontuur. God heeft Abram geroepen om zijn woonplaats en familie te verlaten en op weg te gaan naar een onbekend land( dit kun je lezen in Genesis 12:1)
Zijn vrouw Sarai gaat mee, een moedige stap van die twee!
Hebben ze er veel over gepraat voordat het zover was?
Zou Sarai veel twijfels hebben gehad, veel moeite om haar vertrouwde omgeving en familie achter te laten?
Als halfzus van Abram hoorde Sarai sinds haar geboorte bij de familieclan.
Het moet nogal wat geweest zijn om dan na al die jaren je koffers te pakken, alles los te laten, alles achter te laten.
Ze moet al dik de 60 gepasseerd zijn, een leeftijd waarop wij in onze cultuur toe zijn aan een rustiger leven. Maar Sarai begint dan nog maar net aan het avontuur van haar leven.
En, ze weet niet eens waar ze heen zullen gaan!

Ongelooflijk, wat een moed!

Wat wist Sarai zelf van God?
Dat wordt ons niet verteld. Petrus meldt dat Sarai hoorde bij' de heilige vrouwen, die hoopten op God en onderdanig waren aan hun mannen' (lees 1 Petr 3:5).
In de Hebreeënbrief staat ze vermeld op de lijst van geloofsgetuigen.
'Ze achtte God betrouwbaar', staat er( Hebr 11:11). Op die lijst heet ze niet langer Sarai maar Sara, wat toch wel aangeeft dat er al heel wat gebeurt is in haar leven. Ze is veranderd. Ze is gegroeid in haar geloof en ,met vallen en opstaan, een krachtige vrouw van God geworden.
Wat een voorbeeld =)
Sarai zal zeker en vast wel haar momenten van twijfel gekend hebben, zou God trouw zijn? Vooral toen bleek dat ze onvruchtbaar was moet ze echt gestreden hebben.
Maar liefst 25jaar duurde het voordat God Zijn belofte vervulde en Hij hun een zoon schonk.
In die tijd hebben ze geprobeerd God een handje te helpen en het zelf maar te regelen, met alle gekende gevolgen van dien!
Niets menselijks is deze vrienden van God vreemd.
Ze hebben niet altijd even wijs gereageerd, hebben elkaar niet altijd begrepen, hebben zeer zeker spanningen in hun huwelijk gekend.
Ook mensen die elkaar liefhebben, kunnen elkaar diep kwetsen en beschamen.
En over dat laatste kan Sarai ook wel het een en ander vertellen.
Niet lang nadat ze zo moedig op weg zijn gegaan naar een onbekend land en een onbekende toekomst, staan ze voor een onverwacht obstakel: hongersnood!
Wat doe je in zo'n situatie van tegenslag?Blijf je waar je bent, en hoop je er, met Gods hulp het beste van? Of ga je actief op zoek naar een uitweg?
Abram en Sarai besluiten naar Egypte te gaan waar de oogsten niet mislukt zijn. Maar, al lijkt dat een voor de hand liggend besluit, het leidt bijna onmiddellijk tot problemen. Sarai, is ondanks haar leeftijd nog steeds een knappe vrouw en daardoor loopt ze het risico door de farao in zijn harem geronseld te worden. Dat zint Abram geen beetje. Alleen, het ergste is dat het hem daarbij niet om het risico gaat dat Sarai loopt, maar om z'n eigen vel!
'Lieve Sarai, zeg dat je mijn zuster bent, dan zullen ze mijn leven sparen.' Hij heeft de moed om deze leugen om (zijn!) bestwil van haar te vragen als liefdedienst aan hem( lees het zelf maar es in Genesis 12:13 en 20:13)!
Hoe moet Sarai zich gevoeld hebben, ben je nota bene met een man van God getrouwd en laat hij je, als het hem het beter uitkomt, vallen als een baksteen.
"Mannen" zegt Petrus,"leef verstandig met uw vrouwen, als met brozer vaatwerk, en bewijs haar eer"(1 Petr 3:7).
Helaas, Abram is zijn verantwoordelijkheid tegenover Sarai blijkbaar even vergeten =(
Hoe beschamend ook, het is toch ook herkenbaar: hoe vaak kom je niet in de eerste plaats voor jezelf op? oeps!

Amper zijn ze de grens over en wat Abram vreesde gebeurt ook: Sarai verhuist naar de Farao's paleis. En terwijl ze hoogstwaarschijnlijk vertwijfeld zit te bidden dat de Farao haar niet zal ontbieden naar zijn slaapkamer, komt Abram armen en handen tekort om alle geschenken( de bruidsschat van zijn eigen vrouw) in ontvangst te nemen!
Wat een vreselijke situatie!Allemaal ontstaan uit angst en leugen.
Want, al was Sarai zijn halfzuster, ze was in de eerste plaats wel zijn vrouw.
Had God niet beloofd voor Abram uit te gaan? Zou Hij niet bij machte geweest zijn hen beiden te beschermen?
Wat moet Abram zich geschaamd hebben als de Farao hem verwijt" waarom heb je me niet verteld dat ze je vrouw is?"
Deze daad van Abram en Sarai is een treurig anti-getuigenis, het wijst op zeer weinig vertrouwen op God.
Sarai heeft zonet een van de pijnlijkste lessen in haar leven geleerd.
Dat, zelfs de mensen die je heel a staan, je ongelofelijk kunnen beschamen.

Natuurlijk mag je veel van elkaar verwachten en op elkaar rekenen, maar mensen blijven mensen, feilbaar en ook in de beste relatie zal teleurstelling niet uitblijven.
Misschien heeft ze dat nooit zo diep beseft als tijdens die benarde momenten in het vrouwenverblijf van de Farao's harem.
Verstoken van familie en vrienden heeft ze daar tot in de toppen van haar tenen gevoeld wat het betekend om volledig en totaal van God afhankelijk te zijn.
En Hij heeft haar vertrouwen niet beschaamd!
De kostbaarste les in deze geschiedenis is die van Gods trouw.
Hij zoekt Zijn kinderen op in het verre Egyte, neen ze zijn niet aan Zijn aandacht of barmhartigheid ontsnapt, maar Hij grijpt in!
Hij brengt hen terug op Zijn weg.
Zo is God, Hij ontfermt Zich over wie het spoor is bijster geraakt!
En als Abram en Sarai uit Egyte vertrekken zijn ze rijker dan eerst.
Niet alleen vanwege de bruidsschat, die ze mogen houden, maar van hun ervaring van Gods trouw.
Ze zijn, zeker weten, een stuk wijzer geworden en gegroeid in hun geloof.
Ook al zullen ze in hun verdere leven nog wel steken laten vallen, ze zijn op weg met God.
Nee belangrijker nog God is op weg met hem.
Zo is Hij ook in ons leven betrokken,
ook al zijn wij Hem ontrouw, Hij is trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet!(2 tim 2:13)

God van trouw,

U verandert nooit,

Eeuwige, U mijn vredevorst.

Aller Heer, ik vertrouw op U.

Heer, ik roep tot U,

opnieuw en opnieuw.

U bent mij Rots wanneer ik wankel,

U richt mij op wanneer ik val.

Dwars door de storm bent U Heer, het anker;

ik stel mij hoop alleen op U.

abigail